Köklü Ağaç Şiiri (Serenay Özkan)

Köklü Ağaç

Çiğ toprağın tohumuydu

Göklere uzanan dallarıyla köklü ağaç

Yeşil yeşil mezarlıklarda ırmağın suyu gelip geçerdi

Kökler acı ve tatlı

Kış vakti donan kuşlar sığınırdı

Göklere uzanan köklü ağaca

Damlalarla büyüyen ağacın dallarını kesti

Bir gün oduncular köklü ağacın

Vakit vakitti geçti gece ve gündüz

Pişmiş bir topraktan doğar kökleriyle yeşeren ağaç

Oduncunun baltası vurur köklere ayın ışığında

Kökünü de kes! Kes de gör ey oduncu!

Kök toprağa tohumu vereli çok oldu!

Kökten çıkan bir tohumu hangi oduncu kesebilir?

(Serenay Özkan)